Beschermen. Kan dat eigenlijk wel?

Mijn diepste essentie is dat ik uit liefde mensen graag bescherm. En ongetwijfeld zullen meer mensen deze gevoelens herkennen en wellicht ervaren wat ik nu vervolgens schrijf. Want hoe graag ik ook mensen wil beschermen, ik wil graag dat ze hun eigen keuzes op verantwoorde wijze kunnen maken. Het lijkt wel alsof beschermen niet kan zonder daar enige controle op uit te oefenen. Dus hoe kun je je dierbaren, je cliënten, je vrienden/vriendinnen of collega’s wel beschermen en toch hun eigen keuzes laten maken? Hoe koppel ik het willen beschermen los van het willen controleren?

Verbinding met een spiritueel leider

Als ik naar binnen keer en me verbind met het gevoel van het willen beschermen, dan voel ik me verbonden worden met een groot spiritueel leider in de Himalayagebergte. Een groot leider die de verantwoordelijkheid heeft om zijn volk in het onherbergzame en ruwe gebergte te beschermen, terwijl zijn land haast oneindig uitgestrekt groot was. Ook hij zat met het dilemma “hoe kan ik mijn volk beschermen (van aanvallen van buiten) en compassievol hun eigen keuzes laten maken”.

In de overwegingen moest hij stellen dat het ondoenlijk was om alle grenzen in het gehele gebergte te voorzien van grensposten. Er is altijd een manier om het land binnen te komen zonder gezien te worden. De bergen waren daar te grillig voor. Hij wilde zijn volk ook niet van wapens voorzien omdat het tegen de geweldloosheidsprincipes inging. Het enige wat hij kon doen om zijn volk te verdedigen is om goede betrekkingen te onderhouden met de omringende landen. Daarnaast kon hij zijn volk leren innerlijk krachtig te worden. Op die manier konden zij via het woord en de rede de vijand ompraten om af te zien van een vooringenomen aanval.

Vergelijkbare situaties

Zoals ik me nu verbonden voel met een spiritueel leider, zo kan ik me voorstellen dat ouders ook op een gegeven moment in een dilemma terecht komen. Ze kunnen hun kinderen tot zover beschermen, want het gevaar kan uit elke onverwachte hoek komen. Je kunt kinderen alleen maar weerbaar maken zodat ze zelf hun keuzes kunnen maken.

Zo kan ik mijn cliënten, mijn vrienden en vriendinnen, mijn familie en andere dierbare mensen tot zover beschermen als ze voor even komen schuilen om hun innerlijke kracht aan te sterken. Dat is mijn manier om hen van bescherming te voorzien. Daarnaast kan ik, zoals de spiritueel leider goede betrekkingen moet onderhouden met de omringende landen, mensen de spelregels van het leven en de maatschappij uitleggen. Op die manier hoeven ze niet overvallen worden door de maatschappij of het leven zelf. Hen te helpen te realiseren en te vergewissen dat ze er alles aan hebben gedaan om goede betrekkingen te onderhouden met instanties, andere instellingen en het (innerlijk) leven zelf om de vrede te kunnen bewaren.

Ik heb het gevoel dat de beschermende gevoelens zoals die van die spiritueel leider verder gaan dan de oerinstincten. Adviseren en afwachten wat men met je adviezen doet is één… maar als iemand niet je adviezen opvolgt, wanneer stop je met beschermen? Of niet…. en vloeit het voort in compassie? Of… zou de conclusie moeten zijn: “beschermen kan niet”?

Merk jij dat je beschermende gevoelens hebt naar iemand? Hoe hanteer jij die bescherming? Hoe ervaar je het als de ander andere keuzes maakt dan jij zou hebben gedaan of hebt aangeraden? Trek je dan je beschermende gevoelens van diegene af?